از دندان پزشکی نفرت دارم. امروز از صبح با خودم شمارش معکوس می کردم و به خودم دل داری می دادم ، بعد ساعت 5 غروب در حالی که مانتو می پوشیدم به خودم گفتم خب زمان تمام شده است و باید خودت را تسلیم کنی! روسری سرم کردم و کفش پوشیدم و تسلیم شده از پله ها پایین رفتم. چیزی که بسیار برای من رنج آور است، درد ِ دندان پزشکی نیست. که احتمالا با بی حسی ها درد خاصی را حس نمی کنم اما تصور کن یک ساعت تمام دهان آدمیزاد باز است، یک حسی دارد شبیه لنگها در هوا! بعد هم که کلی آهن و فلز و پنبه توی دهان آدم فرو می کنند که باز بماند همان طوری، حالا جوش کاری آغاز می شود! انگار که دارند توی مخ آدم را می تراشند! و اینکار را با سیخ های مختلف هی تکرار می کنند. بعد با یک پنس های عجیب غریبی پوسیدگی دندان را بیرون آورند و می گذارند روی دستمال کاغذی، انگار وسط اتاق عمل چشمانت را باز کنی و ببینی دارند گلوله از قلبت در می آورند! بعد هی پیشانی دکتره هم عرق می کند که همه چیز بیشتر این صحنه را یادآوری کند. بعد نمی دانم یک ماده ای را می گذارند توی تنور؟! هی در می آورند فرو می کنند توی این گودال دندونی که ایجاد کرده اند و اضافات ماده هم تلپ تلوپ می افتد روی زبون محترم که انگار فرش زیر عملیات دلر کاری باشد! بعد که شما نصف صورتتان تا ارتفاع چشم بی حس است و حس فلج شدگی دارید، آقای دکتر کل هیکلش را انداخته است روی شما و هی نگرانید آرنج محترم را فشار ندهد توی سینه ی شما! تنها راهی که دارید این است که مستقیم به آن چراغِ مستقیم کور کننده خیره شوید!
امضا موجود خوشحالی که مراسم شکنجه آور دندان پزشکی اش حالا تمام شده است

رفته بودم رادیولوژی از دندان هایم عکس بگیرد، برگشتم یک راست رفتم دکتر، گفت 4 تا دندون عقلت نهفته است باید جراحی بشه. لثه ت هم آفت ماژور زده، یکی از دندون هات هم پوسیده احتیاج به عصب کشی داره، عفونت هم کرده تا 10 روز سه مدل آنتی بیوتیک و مسکن نوشت.
امضا یک عدد موجود بی حال ِ افتاده گوشه ی خونه

در زندگی یک صبح هایی هست که آدم از رخت خواب که بلند می شود هوا ابری است و پشت پنجره ها نم باران نشسته و آدم که تاپ پوشیده بازوهایش یخ می کند و دوست دارد دوباره بخزد زیر لحاف و ده ساعت دیگر هم بخوابد، صبح هایی که وقتی بلند می شوی فنجان چایی و نان سنگک و کره و مربای توت فرنگی روی میز به تو نگاه می کنند ، صبح هایی که آدم وقتی می آید پای کامپیوتر و مدیا پلیر را که باز می کند، فرهاد زمزمه می کند: گل یخ/گل یخ/ هر صبح تو می خندی/کوچک و پاکیزه/ بر من تو دل می بندی/ ای گل یخ/ شکوفان شو/شکوفان همیشه/گل یخ/...
همان صبح هایی که آدم تمام بدبختی ها و عذاب وجدان های درس نخواندن ش را فراموش می کند و دوست دارد پای ش را بیندازد روی میز و دستها را پشت گردن ش گره کند. این صبح ها را بی شک برای وبلاگ نویسی ساخته اند.

و اینها چه می دانستند که من چقدر حالم گرفته بود که از کلاس زبانم برگشتم و آسمان تهران هی رعد و برق می زد و سر و صدا می کرد، دلم می خواست همانجا بشینم آهنگ ایرانی قدیمی گوش بدهم و پاهایم را بذارم روی میز و پشت لپ تاپ گودربازی کنم بعد هم برای خودم چایی دم کنم و بروم توی اتاق ریخت پاشم روی تخت دراز بکشم ، روی خودم ملافه بکشم و فانتزی های جنسی ام را مرور کنم بعد وقتی که غرق در لذتم سرم را فرو ببرم توی بالش، بعد هم تلفن کنم به هم کلاسیِ کلاس زبانم بعد بروم موسسه نمره ام را ببینم، بعدش تنهایی خوشحال باشم که با شجریان هم برقصم یا ناراحت باشم و زیر دوش حمام گریه کنم و یک ساعت روی صندلی حمام بشینم و به دوش خیره شوم. بعدش موهای زیرپوستی پایم را با سوزن در بیاورم و برای خودم شربت درست کنم. و اینها چه می دانستند که من حوصله ندارم مانتو بخرم و همان مانتوی مشکی شیک که قبلنا گفته بودم الان برایم در اولیت هشتادم زندگی بود و دلم خلوت خودم را می خواست. و این خانواده، هیچ وقت نمی فهمند که من را با زور می برند سوار ماشین می کنند و هزار دلیل و استدلال ریز و درشت می آورند و هزار منت می گذارند به سر من که آدم مجبور می شود لال شود و تمام بعدازظهر نازنین ش را صرف قدم زدن در مانتو فروشی ها ، میان خانم های ژیگول و سانتی مانتال و آقاهای فوفول کند و به موسیقی متن دیبس دیبس اش گوش بدهد و بعدش هم توی اتوبان ها گم و گور شود و پشت ترافیک ها و چراغ قرمزها غرغر بشنود و قیافه اش مثل آدم های گند دماغ باشد.

و این خانواده هیچ وقت نمی فهمد که آدم هایش علاوه بر مانتو به حریم خصوصی هم احتیاج دارند.

فصل جدیدی از زندگی ما مردم سیاست زده شروع شده؛ فصل خشم . جوانهای زیادی که تا دیروز به بی تفاوتی متهم بوده اند حالا از فساد موجود در دستگاه سیاسی کشورشان به ستوه آمده اند. مردمی که همیشه از گرانی و سهمیه بندی بنزین ناراضی بوده اند حالا نارضایتی لغت مناسبی برای توصیف احوالشان نیست. حالا از حکومتشان خشمگین اند. چند روز پیش که داشتم از منظره ی کوه های درکه عکس می گرفتم پسری صدایم زد و گفت خانوم از این دیوارا هم فیلم بگیر . برگشتم دیدم با رنگ سبز نوشته است: مرگ بر خ.ا.م.ن.ه.ا.ی

واقعا که دیگر حوصله ندارم سه سال نوری صبر کنم و حوصله به خرج دهم و مبارزه کنم و تمام جوانی ام را صرف هزینه دادن کنم که شاید روزی بتوانم در خیابان های این کشور آزادنه؛ بی حجاب ِ اجباری قدم بزنم. حالا فقط دلم می خواهد برای چند روز در خوابگاه دختران زندگی کنم و یا فقط چند بعدازظهرم را در پارک زنان بگذارنم تا ببینم قدم زدن با تاپ و شلوارک چه حسی دارد.که ببینم چطور می شود به سادگی خودم باشم؛ با همه ی نقص ها و زیبایی های بدنم ، که پنهان نبودن اعضای بدنم زیر مانتو و روسری و شلوار را تجربه کنم.

قول می دهم که فقط چند روز از این صدف کذایی بیرون بیایم و فقط خنکای نسیم اوایل پاییز را با موهایم حس کنم و یاد بگیرم این بدن جزئی از طبیعت است ، از آن مقام و ارزشِ مرواریدوار خبری نیست و آن همه شکوه و جلال معروف هم تنها خیالاتی موهوم اند.

یک روزهای خوش خوشانه ای را می گذرانم که نمی دانید . روزهای لمس، روزهای بی قرارِ بوسه ی بی هوا ، روزهای سرشار. روزهایی که سرخوشی اش از هم آغوشی های سکرآور است و گم شدن میان درخت و کوه و چشمه و خستگی هایش از پاساژگردی های تفریحانه ست و پیاده روی های طولانی کوههای درکه.

مگر چند بار دیگر تکرار می شود؛ این روزهای آزاد و معلق ، این روزهای تسلیم.این روزهای شادمان از بهانه های کوچک وساده ، می دانید، من همین سادگی اش را دوست دارم.

به دستور تاج نشینان علوم انسانی نیز به لیست اَخ ها پیوست. بارلاها! نوبت اخ شدگی زیست شناسی را به دوره های بعد واگذار بنما!

آدم توی زندگی با خودش یک بازی هایی دارد که نمی داند. مثلا هی بی خودی فکر می کند آدم خیلی متفاوتی از دیگران است و دیگران معمولی اند و نگاه خودش به زندگی یک جور عجیب و خاصی ست وکلی به این می نازد و هی به بغل دستی هایش توی اتوبوس نیشخند می زند ، هی به مردم کوچه خیابان نگاههای متعجب تحویل می دهد که یعنی شما آدم معمولی اید ولی من نیستم! هی فکر می کند دارد وسط فیلم قدم می زند و باید دیالوگ هایش را که دیشب حفظ کرده بگوید و نقشش را درست بازی کند. بعد توی جمع که می رود اصلا نمی تواند کول باشد و همه را می بیند که چقدر ساده و بی شیله پیله به نظر می رسند و چقدر روابط اجتماعی شان قوی تر است و چقدر راحت اند و چقدر زندگی به تخمدان سمت چپ شان است و بعد می آید می نشیند با خودش غصه می خورد که چرا دیگران به سادگی خوش به حالشان است .دقیقا مثل بازی هی گیم اور می شود ولی دوباره شروع می کند به بازی کردن. بعد می خواهد بیاید توی وبلاگ ش چس ناله بنویسد یک لحظه که از بالا نگاه می کند می بیند: آدم است دیگر، یک جورایی مرض دارد !

موهایم را خیلی دوست دارم
مخصوصا که در هوای خشک، صاف تر و لخت تر می شود
مخصوصا که یک تار موی سفید تویش نیست
مخصوصا که سریع مدل می گیرد و راحت فر می شود
مخصوصا که یک نفر دیگر دوست دارد دست بکند تویشان و پشت گردنم را ببوسد

ولی هی می ریزد و دهنم را سرویس می کند
چه کسی می خواهد من از لحاظ خیلی دوست داشتنی هایم سرویس شوم؟
خانه اش ویران باد!

از ما گفتن!

باباهه هم مثل همه ی راننده های ایرانی موقع رانندگی از یک سری الفاظ جذاب استفاده می کند! ولی موقعی که راننده ی زنی پشت ش باشد یا بخواهد سبقت بگیرد با یک حالت دلسوزانه ای که ادب و احترام دارد ازش چک چک می کند راه می دهد بهشان و با جملات: خواهر جان بفرما، خانوم بیا زودتر برو ما رو علاف کردی و... آنها را همراهی می کند. ولی از وقتی که آمده ایم تهران، می بیند خانوم ها با مهارت جلویش می پیچند و ویراژ می دهند و پشت ش بوق ممتد می زنند دیگر خودش را می بیند که فرمان را محکم چسبیده و چشمانش خیره است، بعد می گوید: خانوم یواش تر برو، تصادف می کنی ها. از ما گفتن!

تفنگت را زمین بگذار

تفنگت را زمین بگذار

که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار

تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن

من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن

ندارم جز زبانِ دل -دلی لبریزِ مهر

تو-تو ای با دوستی دشمن.

زبان آتش و آهن

زبان خشم و خونریزی ست

زبان قهر چنگیزی ست

بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید

فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید.

برادر! گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار

تفنگت را زمین بگذار

تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تواین دیو انسان کش برون آید.

تو از آیین انسانی چه می دانی؟اگر جان را خدا داده ست

چرا باید تو بستانی؟چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را

به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی

و حق با توست

ولی حق را -برادر جان-به زور این زبان نافهم آتشبار

نباید جست...

اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار

تفنگت را زمین بگذار...

**شعر فریدون مشیری، تصنیف تحسین برانگیز شجریان. دانلود کنید. زبان آتش، فریادی دیگر است، از گلوی زخم خورده ی بغض آلود همه ی ما...

آدم است دیگر

گاهی فقط به این خاطر که در یکی از محله های تهران زندگی می کند و خودش را در فیلم و موسیقی غرق کرده است، احساس خوشبختی و شعف آلود وصف ناشدنی ای دارد!

آدم باید وقتی از مادر پدرش بایت این همه استرس و ترس ایراد می گیره ،خودش بلد باشه چجوری یک بعدازظهر خنک که همه چیز طبق معمول است ، یه دفعه دلش هُری نریزه پایین و قلبش تپش پیدا نکنه و دستاش عرق نکنه و نیاد پای اینترنت گودر بازی و وبگردی و آرشیو خوانی و وقت تلف کنی. بله.

آرامش از دست رفته

این روزهای پر دغدغه، در میان استرس های تمام نشدنی ، کابوس های نیمه شب ، پرش های گاه گاه پلک چشم ، ریزش مو ، بغض های سر صبح و گریه های آخر شب، آغوش، دست ها و نگاه مهربان ت را می خواستم. نمی دانم چه به روزم آمده. دلم می خواست وقتی کنارت هستم احساس کنم یک نفر هم هست که در این زندگیِ ناراحت کننده ی عذاب آور با من مهربان باشد. وقتی شب توی پارک سرم را روی شانه ات گذاشتم واقعا آرام شدم . قبلش از خودم ناراحت بودم. اینها را نمی شد پای تلفن گفت، توی اس ام اس هم جا نمی شدند.باید برویم یک جایی بدون تمام تنش های تب دار این روزها، جایی که بشود با آرامش خاطر در آغوشت تسلیم شده باشم.

بپذیر، یک چیزهایی هست به اسم کار و زندگی، یک چیزهایی دیگر هست به اسم علاقه و دیوانگی . که هیچ ربطی به هم ندارند. عزاداری کافی ست. از این پس ممکن است هر چه بیشتر از خودت دور شوی. حتی فرو بروی و دلت برای خودت تنگ شود. بگذار به پای غم زمانه اما بپذیر. خواهش می کنم بپذیر.