شهر خاطره

سفرنامه به شیراز
چهارشنبه 5 آبان؛ دو مال باخته ی جا مانده ی گاگول
طبعا برای این که ساعت 9 صبح به پرواز شیراز برسیم از دو ساعت قبل در فرودگاه مهرآباد حضور به عمل رساندیم و تمام مراحل تحویل بار ، بازدید بدنی و دریافت کارت پرواز را انجام داده و به سالن ترانزیت منتقل شدیم. اما انگار برای رسیدن به شیراز مرحله ی سوار شدن به هواپیما را از یاد برده بودیم! و البته خانم بلندگو شماره پروازمان را اعلام نکرد و روی مانیتور شماره گیت را ثبت نکردند و بدین ترتیب موفق شدیم از پرواز جا بمانیم! بارها را تحویل گرفته، بازدید بدنی شویم، کارت پرواز را باطل کنیم و به سالن اولیه مهرآیاد منتقل شویم! در این بین البته مخلوطی از فامیلی هایمان را با پیشوند "آقا " پیج کرده بودند و ما هم شنیده و با خود گفته بودیم عجب تشابه اسمی ای ! راهی که پیش رو بود سرو کله زدن با کارمندهای دفترفروش بود تا لطف کنند برای پرواز بعدی به ما بلیط بفروشند. آقای خیلی مهربان ترافیک آسمان ما را راهنمایی کرد و ما در ابتدای سفر نفری 63 هزار تومن پیاده شدیم و با پرواز ساعت 1 به سمت شیراز پرواز کردیم و به خانواده گفتیم هواپیما 3 ساعت تاخیر دارد! واقعا این مملکته که ما داریم؟ سه ساعت تاخیر به خاطر یک پرواز؟!
پنجشنبه 6 آبان؛ کار مال اصفهایی هاس
کل روز پنجشنبه در ورک شاپ دانشکده علوم بودیم و در برگشت همراه اتوبوس همایش به حافظیه و سعدیه رفتیم، فال گرفتیم و بسی لذت بردیم. در هتل- مسافرخانه ای که دانشگاه شیراز در اختیارمان گذاشته بود با دو دانشجوی آدم حسابی آشنا شدیم . هتل ما در خیابان پیروزی (خود شیرازی ها هم بلد نبودند!) نزدیک میدان شهرداری بود. شب ساعت 8 از هتل بیرون زدیم و در محوطه ی پشت ارگ کریم خان قدیم می زدیم که از قضا اشتباه ترین جای ممکن برای قدم زدن در آن موقع شب بود! به جز ما که با دلی خوش آنجا بودیم بقیه پسرهای لات و لوت و بچه های گدا و زنان چادری بودند. به اولین تاکسی که رد می شد وضعیت مان را توضیح دادیم و گفتیم ما را به یک رستوران حسابی ببرد. نکته ی بسیار برجسته ی شیراز راننده تاکسی های مهربان و خوش اخلاق ش است، به جز چند راننده که اینقدر لهجه داشتند و ما اصلا متوجه صحبت هایشان نمی شدیم بقیه بسیار خوش مشرب و صاف و ساده بودند. راننده تاکسی مذکور ما را با خیابان عفیف آباد برد و توضیح داد اینجا خیابان "دور دور کردن" جوانها در شیراز است! وقتی درباره ی ساعت کار مغازه های شیرازی پرسیدیم جواب داد : کار مال اصفهانی هاس! بالاخره وارد رستوران صوفی شدیم و کباب بره و چند نوع غذای محشر دیگر خوردیم ( ولی چشممان به جمال کلم پلوی شیرازی روشن نشد!) وقتی از یکی از گارسون ها پرسیدم اجازه دارم از گروه موسیقی رستوران فیلم بگیرم؟ جواب داد: "بله حتی از من هم می توانید فیلم بگیرید! "که بعد از پر کردن حافظه ی دوربینم در نهایت از گارسون مورد نظر هم عکس مشتی ای گرفتم!
یکی از بامزه ترین لحظه های سفر موقع برگشت به هتل بود. یک آپارتمان کنار رستوران وجود داشت که روی یکی از زنگها نوشته بود: تاکسی سرویس. وقتی که زنگ زدیم آقایی جواب داد ماشین پراید سفید سر خیابان است. ما در حالی که فکر می کردیم لابد الان به راننده سر خیابان بیسیم می زنند که ما کی هستیم یا به مویایل ش زنگ می زنند عربده ای از بالای آپارتمان توجه مان را جلب کرد : مهدییییییییییییی! این خانومای این پایینو ببببببببببر! در حالی که به زور خنده مان را کنترل می کردیم سوار ماشین شدیم. پسر جوان آژانس وقتی خنده های ما را دید توضیح داد حالا کجاشو دیدی! همیشه از اون بالا واسه ما موشک پرت می کنند! هر کس موشک ها را بتواند بگیرد امتیاز هم دارد! ما که از خنده پهن بودیم دقیقا وسط اتوبان ماشین را نگه داشت تا به ما قبض موشک شده را نشان بدهد! شیرازی ها به طور جد آدم های باحالی ای هستند!
جمعه 7 آبان ؛ دومین جا مانده
جمعه ظهر همایش دانشگاه شیراز را پیچاندیم و به باغ ارم و حافظیه رفتیم. حافظیه به نظرم بعد از شکوه تخت جمشید بهترین جای شیراز است. موسیقی و فضای دلنشین ش را با هیچ کدام از باغ های شیراز عوض نمی کنم. دو سه ساعت بعد به دانشگاه برگشتیم و تا مراسم اختتامیه آنجا بودیم. وقتی برمی گشتیم همه ی جای شیراز بسته شده بود و فقط باید هتلی که خودمان رزرو کرده بودیم را تحویل می گرفتیم. با کلی بار به میدان اطلسی آمدیم و بعد هم دوباره زدیم بیرون، این بار باغ جهان نما. یکی از هم اتاقی های هتل قبلی که بسیار ما را نصیحت کرده بود بابت جا ماندن از پرواز و ولخرجی هایمان آن شب دیر به فرودگاه شیراز رسید و خودش جا ماند! یکی از نکات فرودگاه شیراز که باید به آن توجه داشت این است که نیم ساعت زودتر گیت را می بندند و یک ربع مانده به پرواز ، هواپیما در آسمان است ! این نکته احتمالا از دخالت های نابجای اصفهان در کار شیرازی ها محسوب می شود!
شنبه 8 آبان ؛ از زمین تا چنگ کوه رنگ بهاری داره*
کل روز شنبه در اختیار خودمان بود و شب ش ساعت 9 پرواز داشتیم. پولهایمان ته کشیده بود و هیچی نخریده و هیچ جا نرفته بودیم! به آژانس هتل زنگ زدیم و برای ساعت 8 صبح هماهنگ کردیم که با 30 هزار تومن، تخت جمشید و نقش رجب و نقش رستم را ببینیم. وقتی داشتیم از شیراز خارج می شدیم ایست بازرسی ماشین را نگه داشت ، اقای راننده آژانس با معصومیت خاصی در لهجه ش گفت:چرا؟من که کمربند بستم! چند دقیقه بعد آزادمان کردند. از شکوه تخت جمشید هر چه بگویم کم است. وقتی توضیحات را می خواندیم و یا پای صحبت های تورلیدرهایی که داشتند توضیح می دادند می ایستادیم اشک در چشمم حلقه زده بود. البته بیشتر از ایرانی ها، توریست های خارجی در تخت جمشید بودند ، یکی شان را دیدم که داشت از خانوم لیدر سئوال می کرد: چرا تصویر هیچ زنی در این سنگ ها نیست؟ از این بعد وقتی آناهیتا یا زنان محدود دیگر را می دیدیم حسابی عکس می گرفتیم و کیف می کردیم. بعد از 3 ساعت با سه تا فالوده برگشتیم و راننده آژانس اینقدر خونسرد بود که کلی هم از ما تشکر کرد و در برگشت همراهمان به یک عرقیات و مسقطی فروشی شیرازی آمد و پلاستیک های خرید را برایمان به هتل برد و ما را دم در نارنجستان پیاده کرد. همان اول شروع کردیم به عکاسی و کاملا ناگهانی هوس کردیم لباس محلی شیرازی بپوشیم و ازمان عکس فوری بگیرند! میزان خنده داری عکس در هیچ توصیفی نمی گنجد و هر وقت در سفر بهش نگاه می انداختیم غش می کردیم! خانه ی زینب الملوک را هم دیدیم. مجسمه های واقع در زیر زمین واقعا زیبا و شکوه مند بودند. به ما گفته بودند عکاسی ممنوع است ولی ما یواشکی عکس می گرفتیم و مطمئن بودیم جلوی دوربین مدار بسته کسی ننشسته! روسری مان را در می آوردیم و دست بر شانه ملاصدرا عکس می گرفتیم! تا اینکه یک آقایی از آن دور دیدیم ترسیدیم و دوربین را جمع کردیم. دوستم هم چند دقیقه ای از یک آقای که پشت میز نشسته بود ترسیده و بعدا کاشف به عمل آمد که آن آقا مجسمه بوده!
بعد هم رفتیم بازار وکیل و سرای مشیر و تا قران های آخر پول نه چندان زیادمان را خرج کردیم ولی از رو نرفته و از آنجا به ارگ کریمخان رفتیم! حمام خانه کریم خان بسیار دیدنی بود ولی دیگر شب شده بود و آقای نگهبان ما را بیرون کرد! در همین حال که پول نداشتیم، گشنه بودیم و وقت تنگ بود دوستم گفت بریم دروازه قرآن! که البته با توجه به اینکه اگر از پرواز جا می ماندیم دو مال باخته ی جا مانده ی گاگول کارتن خواب می شدیم، تصمیم گرفتیم خودمان را هتل برسانیم و وسایل را از لابی هتل تحویل بگیریم. از 4 تا ساکی که رفتن در دست داشتیم نفری 3 تای دیگر هم به آن اضافه شده بود و در فرودگاه احساسی شبیه قطع نخاع شدن داشتیم. این بار از پرواز جا نمانده و به شهر شلوغ، عصبانی و دودگرفته برگشتیم.
* قسمتی از یک ترانه شیرازی

ابعاد غمگین زندگی

ساعت 2 و 12 دقیقه شب است، درست وقتی که همسایه ها تخت خوابیده اند، افکار منفی و سرشار از بار بدبختی به ذهنم حمله می کنند و هرچه دفاع می کنم بی فایده است. بلند می شوم لپ تاپ را روشن می کنم، به اینترنت کانکت می شوم و صفحه ی بلاگر را باز می کنم؛
همیشه با خودم می گویم سر فرصت زندگی ام را مرور می کنم، به زودی توی فایل وردی که خیلی وقت است توی حافظه کامپیوتر ایجاد کرده ام و اسم ش را پروگرام گذاشته ام، چیزهایی می نویسم. ولی همیشه از رسیدن به این فرصت فرار می کنم چرا که کل زندگی ام در گه فرو رفته . و خیلی غمگین است که آدم بخواهد به این فکر کند و حتی برایش برنامه هم بریزد. ظاهر قضیه این است که تمام پارسال تلاش کردم تهران بمانم و فوق لیسانس قبول شوم و به هر دو هم رسیده ام. ولی خب همیشه چیزها بعدهای دیگری دارند که ما حوصله نداریم تحلیل شان کنیم یا بلد نیستیم یا برای تحلیل شدن زیادی غمگین هستند.
دارم فکر می کنم آیا روزی هم می رسد که صبح توی آن دانشگاه سراسر گند گرفته قیافه گه بعضی ها را نبینم، دیگر کاغذهای اداری مهر و امضا شده نبینم و قوانین عجیب ، مزخرف و سد راه نشنوم؟ روزی که برای دوری از این فضای نکبت و پاره ای از مسائل قصد سفر کنم و خوشحال و خندان به هتل زنگ بزنم و نشونم که به دختر مجرد هتل نمی دهند و باید بروم اداره اماکن و ... و... و.... یک روز که وقتی می خواهم بلیط بخرم بهم نگویند چه ساده ای تو! یک روز که بلیط هواپیما 30 درصد گران نشده باشد.یک روز که چشم باز می کنم نبینم آدم های زندگی ام یکی یکی دارند حذف می شوند یا رابطه ها دیگر چسبندگی قبل را ندارند. یک روز که بیدار شدم با خودت نیندیشم چه دل خجسته ای دارم من، تو این گیرو دار زندگی برای خودم عاشقم و غم یار می خورم در حالی که طرفم شکستن این قلب هم حتی به تخم ش نیست. روزی که بتوانم هم خونه ای ام را خودم انتخاب کنم و مجبور نباشم هر روز قیافه ی گه یک مزاحم غرغرو را تحمل کنم. روزی که بتوانم اینقدر خلق م تنگ نباشد.
هی رفیق! ما هم بالاخره رسیدیم به جاده ی اصلی ولی از بالا کسی چه می داند که هی مجبورت می کنند در ترافیک سرسام آورِ ِ فاصله ی میان دو سرعت گیر ، ترمز کنی.
همه ی ترسم از روزی ست که کاپوت م را بالا بزنم و با خودم بگویم پس چقدر چقدر زود جوش آورده ای؟

بعد اون وقت نمی شه آدمیزاد شب ساری بخوابه صبح تهران بیدار شه؟

چرا اینهمه بزرگ شدم و هنوز دستم تو جیب خودم نیست؟ چرا؟ چرا؟

نصف شبی که بارون می آد، لپ تاپ ات بغل ات نشسته، داری فیلم می بینی و لیموناد می خوری دیگه شب نیست، روز ِ روزه
اصلا بارون فقط باید نصف شبا بباره

گویا کائنات تصمیم گرفته است بنده چند روزی در خانه تنها باشم. با تمام اغتشاشات فکری و بغضی اتاقم را مرتب کردم، خرید کردم، درس خواندم، دانشگاه رفتم و دوستانم را به خانه دعوت کردم و دقیقا همه شان یک بهانه برای نیامدن داشتند از عروسی و عزا و تولد بگیر تا درس و بهانه های جزئی تر. بالاخره تصمیم گرفتم این چند روز کذایی را خودم تنها بگذرانم. برای خودم غذا بپزم ، موهایم را برای دل خودم ببافم ، موزیک مورد علاقه خودم را روشن کنم و برای خودم برقصم ، وقتی در توالت فرنگی می شاشم اس ام اس جواب دهم، برای ناهار پختن 6 تا بشقاب کثیف کنم، وقتی ظرفها را می شورم آواز بخوانم و از هر گونه زنگ زدن به دوست، مادر ، خواهر ، عاشق هم بپرهیزم. اما در این جور موارد آدمیزاد باید با وبلاگ خود تماس گرفته و اعلام وضعیت کند.

اصلا می دانید، حیف است که من بیفتم وسط چند تا هم کلاسی بزرگ ازدواج کرده ی بچه دار با افکار پوسیده. حیف است توی سلف سرویس بهم بگویند تنها زندگی کردن سخت است، تنهایی بد است، نباید روزهای باهم بودن را از دست داد، مجرد بودن اخ است، دوست پسر داشتن بی راهه است. اصلا من می خواهم تازه از اندک گستاخی ای که برایم مانده استفاده کنم و یاد بگیرم هر جور که دوست دارم زندگی کنم.من فقط باید کنار تو باشم. تویی که هم سن و هم قد و قواره ی منی و توی راهروهای دانشگاه هر چقدر که بخواهیم می توانیم علاف بگردیم و نگران بچه مان نباشیم. تویی که درست مثل من با اولین دادی که آقای کارشناس آموزش می زند صدایت می لرزد. تویی که دست من را می گیری و با هم تا ساختمان اداری دانشگاه قدم می زنیم. تویی که به ادامه راه فکر می کنی هنوز، تویی که شک می کنی، تویی که عادت نکرده ای هنوز. تویی که شب توی ماشینت سی دی نامجو می گذاری و اینقدر خسته ای که به من می گویی حواسم را جمع کنم تا راه خانه مان را اشتباها رد نکنی.

اگر می آمدی، الان از این تخت خواب گند گرفته بلند می شدم؛ در حمام را باز می کردم، لخت می شدم و بدنم را با خوشبوترین شامپو بدن می شستم. اگر می خواستی بیایی، اتاق لجن زارم را جاروبرقی می کشیدم، توی طبقه های کتابخانه را دستمال خیس می زدم، بعد هم دوباره دستمال خشک. کتابهایم را با شوق و دقت خاصی می چیدم انگار که قرار نیست دیگر هیچ وقت نظم اش به هم بخورد. لوازم آرایش های روی میز توالت را بگو؛ احتیاج داشت از این بی نظمی و ریخت پاشی نجات پیدا کند.
اگر قرار بود بیایی همین الان باید به جای غلت زدن بیدار می شدم ، یو اس بی مودم را به لپ تاپ وصل می کردم و هر طوری شده توالی آمینواسیدی این آنزیم کذایی را پیدا می کردم و پرینت می گرفتم و چند دور با دقت می خواندمشان و سئوالهایم را یادداشت می کردم. ولی حالا چقدر سخت است که حتی پلک هایم را هم باز کنم. می دانی اصلا، دوباره از همان لیست شام ها می نوشتم و شاید فردا سبد چرخ دار شهروند را دستم می گرفتم و اولین خوراکی های خوشمزه ای را که وسوسه ام می کرد در سبد می انداختم.
برای اینکه دنبال موبایل م بگردم با چشم بسته زدم دو سه تا کتاب را از روی میز انداختم، پتو را دور خودم می پیچم تا بیشترین فاصله را از این کتابهای نکبت بگیرم. بعد گوش هایم را می گیرم که فکرهای خودم را نشوم؛ اگر آمادگی ذهنی آمدن را داشتی، مجبور نبودم از خودم سئوال کنم چطور حاضر نیست برای آمدن و دیدن من صف طولانی و خستگی و گرمای هوا و این چیزها را تحمل کند؟ بعد هم عقل م مجبور نبود به خودم جواب بدهد حق دارد. اگر فقط قرار می شد بیایی، لازم نبود هی بگویم تو مهمان دعوت کرده ای و مهمان نمی تواند بیاید، این چه ربطی به شکستن قلب دارد؟ یعنی قلب که اصلا توی قفسه سینه توسط چند تا رگ محکم بسته شده و تلپ تلوپ خودش را می کند، چه کار دارد مهمان کِی می آید و کِی می رود؟
اگر می آمدی، از این صبح رخوت آور کش دار خودم را تا زیر دوش آب گرم ِ آرام بخش شادی آور می کشاندم. حالا که نمی خواهی بیایی و حیف حیف گفتن من فایده ندارد. مسئله حقیقت ماجرا نیست ، مسئله آن زرشک پلویی است که قرار بود با چشیدن اش قند توی دلم آب شود.

بعضی وقت ها فکر می کنم با وجود تمام ظلم هایی که بر نسل ما روا رفته است، کائنات نشسته با خودش فکر کرده و یک نظم خل وضعی را این وسط برای ما درست کرده؛ بلافاصله بعد از اینکه انقلاب فلان فلان رخ داد و همه با خود فکر کردند مشکلات بشریت در حال مرتفع شدن است، مادر و پدر ما هم خیال کردند این دنیای گل و بلبل و شاد و سرشار از پیروزی فقط حضور ما را کم دارد. کلاس اولی و دومی و سومی که بودیم شدیم نوگلان باغ انقلاب فلان فلان و همه چیز تازه و از نو شروع شده بود. نوجوان که شدیم تازه کامپیوتر آمده بود و ایران تازه رو به توسعه تکنولوژی گام می نهاد. سالهای بعد واقعه چندم خرداد رخ داد و ما که در مرحله ی شروع جوانی بودیم شوق فریاد زدن و گره کردن دست ها در قلب هامان دویده بود ،دست به کار شدیم. چلچراغ آن روزها با مجله ای که امروز روی دکه هاست تفاوت اساسی داشت. معصومه ناصری و آرش خوشخو و ابراهیم رها تازه آمده بودند که ژانگولر کنند و ما را از هیجان پر کنند. تازه وقتی که قلب هایمان از ذوق کمک کردن به مهرانه می تپید ، مقاله های منصور ضابطیان را می خواندیم و تا نمایشگاه کتاب بعدی روز شماری می کردیم. سال 84 همراه انتخاب ریاست جمهوری همگی در ژست روشنفکری خود فرو رفته و جمله های آرمان گرای خودمان را بلغور می کردیم. سالهای بعد همین طور بیشتر و بیشتر فرو رفتیم. روزنامه ها تعطیل شدند و چلچراغ هم با آب باریکه ای ادامه داد و ما سرخورده تر و دلزده تر شدیم. مجموع تمام این سالها دست و پا زدن ما را مانند بمبی که نزدیک انفجارش است به نزدیک ترین شعبه ی انتخاباتی کشاند و.... و بالاخره منفجر شدیم. این بار بالغ تر ، این بار محکم تر، این بار جدی تر.حالا بعد از آن سال سراسر سبز و سیاه ، توی خانه مان روی خاکسترهای آن انفجار بزرگ نشسته ایم و کمپانی های غول پیکر دنیا سریال می سازند و موجی درست می کنند که درست وقتی که "هیچ" کاری نمی شود کرد بنشینیم توی خانه مان سریال نگاه کنیم تا شاید بتوانیم حواسمان نباشد ، تا شاید بتوانیم فراموش کنیم ... .

یادم باشد دفعه ی دومی که وارد دانشگاه می شوم دیگر آن دخترک حساس ، بلند پرواز و باانگیزه ای نیستم که در مواجهه با اولین وضع نابسمان لازم باشد از داروخانه قرص سردرد بخرد. این بار اتفاقا توی مود همینه که هست، چه کار می شه کرد، به اونجام ، به اونجاش، به گور باباش خندید است، فقط گه گاه که بی کار می شود در خلوت خود نطق می کند!

فرصت جدیدی ست که در تهران تنها باشم ، دل کندن را تجربه کنم، به ترسم غلبه کنم، کتاب های نخوانده و خاک گرفته ام را از سر بگیرم، آدم های جدید را ملاقات کنم، فرصت های شغلی جدید را امتحان کنم، زبان انگلیسی ام را سرو سامان بدهم، آشپزی یاد بگیرم و اشک و آه را کنار بگذارم، فرصتی مهم و دوست داشتنی ای که با تلاش های شبانه روزی ام بوجود آمده است. تنها یک مزاحم چسب دارم که به علت روابط پیچیده و مزخرف فامیلی مجبورم کنار خودم تحمل اش کنم، بدتر از همه این است که باید تمرین کنم بد باشم تا حقم نابود نشود، بهر حال بسیار از بهم خوردن خلوت و حریم خصوصی ام ناراحت می باشم.

روزی بلند شدیم با دوست عزیزی ملاقات کرده و به چند خیابان تهران سرک کشیدیم که همه چیز خوب بود ، خیابان ها شلوغ نبودند ، مردم مهربان بودند و دیدار بسیار خاطره انگیزی شد، گفتم حیف است این روز زیبا وسط غرولندهای تمام نشدی این صفحه ثبت نشود!
مچکرم

آیا من واقعا هیچ وقت عاشق ش بودم؟ یا آیا به درد کشیدن عادت کرده بودم؟ درد شدید خواستن کسی که دست نیافتنی ئه.
تگ: مونولوگهای سـ کـ ـس اند دِ سیتی

دانشگاه آزاد علوم تحقیقات مثل یک معجزه منو از حس سرگردونی و بدبختی نجات دادی.
قبول شدم و دیگه لازم نیست کنکور بدم .اسمائیلی در پوست خود نمی گنجد

عاشق صبح هام.درست وقتی که چشمهایت را باز می کنی و از شر کابوس یا رویا آزاد می شوی، وقتی آب خنک می پاشی روی صورتت و تو آینه دستشویی با چهره ات ادا در می آوری. وقتی که دکمه ی چای ساز را زده ای و داری دنبال شلوار و مانتویت می گردی. وقتی آب پرتقال می ریزی توی لیوانی که کنارش لیوان آب داغ ت هست با چایی کسیه ای و کیک. صبح های زود وقتی که در خانه را هنوز باز نکرده ای، وقتی که هنوز کابوس و رویای "حقیقی" آغاز نشده است، وقتی هنوز راننده تاکسی صد تومن کرایه اضافه نسلفیده است، هنوز دخترک لاغر 6 ساله دعا فروش را پشت قرمز ندیده ای، هنوز اخبار رادیوی تاکسی را نشنیده ای، وقتی هنوز هیاهو آغاز نشده است ، با استادت دهن به دهن نشده ای، خشن نشده ای، ملول نشده ای، افسرده نشده ای، چرکین نشده ای . صبح ها وقتی دنبال کلاسورت می گردی و کفش هایت را دستمال می کشی خوشحال باش، تو هنوز ویریجین هستی و تا عفونت مجاری قلب ات هنوز یک ساعت دیگر باقی مانده است.

پاییز برنخواهم گشت ساری. از الان چک و چک بارون و بوی نم و ابرای عصبانی سیاهشو حس می کنم.