خب بنده امروز و دیروز و پریروز هم به طرز ممتد فکر کردم که چی کار کنم برای زندگی م و به هیـــــچ نتیجه ای نرسیدم. تا فردا خدافس :)

یکسری آدم هستند، نمی دانم کجا زندگی می کنند، نمی دانم چه شکلی هستند اما خیلی مهربان اند وهمیشه می خندند و به معنای واقعی کلمه "کول" اند و من می دانم که منتظر می مانند تا من باهاشان دوست شوم و از همین جا خواستم بگم عاشقتونم :x

یعنی اگر گودر اختراع نشده بود ، آدم چه خاکی تو سرِ خودش می کرد؟

کدام نیز بگذرد ؟!

یعنی روزهای تنهایی و دلتنگی تمامی ندارند؟ گریه های آخر شب تمام نمی شوند؟ روزگارِ فقر و بدبختی نمی گذرند؟ فقط همان خنده ها و شادی های کوچک باید تندی بگذرند که آدم بیاید توی وبلاگ ش بنویسد بعضی روزها حیف است غروب شوند؟ گمونم چیز جدیدی نیست، همیشه همین قدر بی عدالتی برقرار است.

کانون مقدسِ ما

زندگی در کانون گرم خانواده ی ما یعنی اجبار. خنده ی اجباری، خوش گذرونی اجباری، غم و غصه ی اجباری، بازار رفتن ِ اجباری، مهمانی رفتن اجباری، دوست داشتن ِ اجباری، احترامِ اجباری، درک کردن متقابلِ اجباری و تحمل کردنِ اجباری.
پ.ن: بی فایده ست. هر چقدر هم خودم را به تنهایی عادت دهم ، هرچقدر هم به دوستان تک و توکم دل خوش کنم و پیش خودم بگویم خب بعضی ها با خانواده حال می کنند بعضی ها با دوست و رفیق، مهم حال کردن است، باز هم بی فایده ست. چه خوشت بیاید چه نیاید خانواده اصل و اساس توست، ژنتیک توست، اخلاق و رفتار توست، وقتی شغلی نداری منبع پول توجیبی توست. در مهم بودن ش نمی توان تردید کرد. فقط بعضی ها شانس ِ داشتن خانواده ی خوب را دارند بعضی ها ندارند. به همین سادگی، به همین بی انصافی.

کی باورش می شود نویسنده ی پاراگراف اول و دوم این مطلب درباره ی پدیده ی "دستمالی شدن در تاکسی" یک دختر خجالتی ِ کم حرفِ تو داری باشد که روابط اجتماعی اش مشکل دارد و وقتی توی تاکسی کنار مرد غریبه ای می نشیند پیشانی اش عرق می کند و وحشت زده به چهره ی مرد نگاهی می اندازد یا موقع پیاده شدن از اتوبوس وقتی در عقب را برایش باز نمی کنند مظلومانه به راننده نگاه می کند ؟!

می دانی، ما حرفه مان خیال بافی و تصورسازی ست. مثل هزاران حرفه ی تخمی ِ دنیا. یعنی یک روزمان شب نمی شود اگر توی اتوبوس درباره ی دختر چشم سبز صندلی روبه رویی داستان نسازیم یا درباره ی زندگی پسرک لاغر سه چهار ردیف جلوتر عمیقا به فکر فرو نرویم. آن وقت چطور از ما، آدم های خیال بافی که موقع پیاده روی در کوچه پس کوچه های خلوت یا پلکیدن در خیابانهای شلوغ لابه لای مردم هم دنبال سوژه برای وبلاگ نویسی هستیم، ما آدم هایی که در مهمانی ها به روابط خاله ها و دخترخاله ها و زن عموها خیره می شویم و مکالمات شان را حفظ می کنیم و پیش خودمان غصه می خوریم که چرا این صحنه ی فیلمی نیست یا پاراگراف کتابی، چطور از ما آدم هایی رویایی انتظار داری دیگران را همان طور که هستند بپذیریم و برایشان آرزوی موفقیت کنیم و پیش خودمان بگوییم نان آف مای بیزنس؟ من هنوز دارم فکر می کنم چطور باید جهت فکری ام را به این سمت تغییر دهم. چطور ممکن است اصلا ؟

داشتم فکر می کردم این قضیه ی تو چاه افتادنه ی پست قبل می تونه به پریود و سرماخوردگی که هر دو با هم خراب شدن سرم ربط داشته باشه.چون از وقتی اومدم تهران به وضوح حالم خیلی بهتره و از اون غمبرک زدن های حاد تو ساری رو تختم خبری نیست دیگه.شاید چون اول از همه فقط احساس می کنم موفق شدم به خواسته ام برسم و از اون شهر بیام بیرون گرچه هنوز هیچ موفقیتی تو این شهر ندارم، دوم اینکه می تونم زندگی مستقل از خانواده رو تجربه کنم و سوم هم این که از این بعد اگه آگهی کلاس یا کنسرت یا یه همچنین چیزای معتبری دیدم تو دلم نمی گم حیف، اینا که همه ش مال پاییخت نشیناست.و چهارم اینکه مثل احمق ها تو رابطه از راه دور گیر نمی کنم و بابتش به کائنات و زمین و زمان فحش نمی دم.
اما امروز و دیروز که باز مثل قدیم ها حبس شدم تو خونه. یعنی اصولا موقع پریود، هیچکی نباید به من گیر بده در هیچ زمینه ای مثل تمیز کردن اتاق یا جمع کردن رخت خواب یا ناهار و شام خوردن. بعد هم هیچ صدای شلوغی نباید تو خونه شنیده بشه و سکوت مطلق برقرار باشه، نه تلویزیون و نه موسیقی، نه صدای جیغ و داد اعضای خانواده.یعنی که باید منو ول کنن به حال خودم که هر وقت دلم خواست برم سراغ یخچال و ساعت 5 بعدازظهر به جای ناهار نون گاز بزنم و هی بیام وبلاگ بنویسم و کسی نگه بسه دیگه چقدر سر کامپیوتری چشمات ضعیف می شه. بعد هم در سکوت بشینم و با آهنگ بدنم هماهنگ بشم و اجازه بدم جوشام از صورتم بزنه بیرون و هی بهشون از این محلولای الکلی نزنم و لاک های ناخنمو با دست بکنم و با استون تمیزشون نکنم. راههای ارتباطی م هم با دوستان نباید راههای شلوغ پلوغی باشه یعنی دیدار و بیرون رفتن و گپ و گفتگو که اصلا، تلفنی هم نمی تونم صحبت کنم و ترجیحا اس ام اس و چت بهترین راههای ارتباطی هستند. گفتگوها هم بسته به موقعیت حس خوب منتقل دهنده یا احساساتی و عاطفی و اینا باشن. خب قاعدتا همیشه این شرایط مهیا نیست و من با کوچکترین اتفاقی که این شرایط رو به هم بزنه قطره اشکم از پلک پایین چشمم می چکه ، معمولا می رم تو دستشویی یا اتاق یا جایی که کسی نبینتم و خیلی عصبانی می شم، اگه کسی دلیل شو هم بپرسه فریاد می زنم.
خب همینه اینا رو صرفا واسه دلداری به خودم نوشتم که اون تو چاه افتادنه دائمی نیست و زودی نجات پیدا می کنم و واسه اینکه به خودم بگم نگران نباش، اوضاع رو به راهه. دیدین این داستان ها یا نمایش نامه ها که زن داستان معمولا در مورد زندگی خانوادگی ش غر می زنه و کلی دلیل و استدلال می آره که این زندگی گه هه و به درد نمی خوره و آخر داستان می گه شایدم همه اینا دلیل ش پریود باشه، آره حتما همین طوره. حالا شده قضیه من. مثل این داستان: بخونید.

باز که من شدم شبیه موجودی که افتاده ته چاه بعد داره رو درو دیوار چاه یادگاری و خاطره و شعر و ک.س شعر می نویسه. اون وقت دوست داره بدون هیچ گونه چک و چونه و دعوا و بحث و جدل و دلخوری با هرگونه مادر و خواهر و پدر واسه خودش از خونه بره بیرون فقط و نگن عجب بچه ی بی چشم و روییه. پ.ن: دلم نمی خواد دیگه اون موجود تنهای غم انگیزه گریهوی چس ناله نویس باشم.

این پست طولانی ای که نوشته بودم راجع به آدمهای اطرافم را حذف کردم. به نظرم زیادی پراکنده و غیرقابل فهم آمد. بحث را روزی مفصل تر توضیح می دهم. امشب مرض وبلاگ نویسی ام گرفته است یعنی هزار تا سوژه همزمان شروع می کنند به هجوم آوردن و دست از سرم بر نمی دارند. امشب از همان شب هاست که با صدای غمناک موسیقی رفته ام توی خیالاتم. می دانی، بالاخره آرزوهای آدم گم می شوند. نمی دانم کجا، یک جایی لابه لای زندگی. دیر یا زود. اما من مثل احمق ها دائم مقاومت می کنم و فکر می کنم با مخالف کردن با روزمرگی کار جدید و جالبی می کنم. به جای اینکه فکری کنم و طرحی نو دراندازم دائم فکر می کنم چه کارهایی می شد بکنم که نکردم و نشستم گوشه ی اتاقم غصه خوردم. به طرز خنده داری سر 23 سالگی هنوز نفهمیدم چه برنامه ای مناسب زندگی من و شرایط امروز است، یعنی نگاه می کنم آدم ها در این موقعیت سه گزینه پیش رو دارند: یا فوق لیسانس شرکت می کنند یا می روند آزاد دنبال یک رشته ای، یا می روند سر کار لابد. اما خب من فقط لازم است دفترچه ی ارشد را باز کنم و رشته ها را بالا پایین کنم تا ببینم من واقعا به ادبیات علاقه مندم. سینما را می پرستم. از تدوین و فیلم برداری لذت می برم. عاشق روزنامه نگاری هستم. زیست شناسی سلولی مولکولی به نظرم مهم ترین دانش دنیاست. بعد خودم را تصور کنم که توی این کارها رفته ام، برای هرکدام شان داستان بسازم، سناریو بنویسم، فکر سوژه ی فیلم باشم، موسیقی متن ش ، اسم فیلم چی باشد؟! بعد به خودم می آیم که تو الان اینجا چه می کنی؟ باید تمام کتابهایی که توی کتابخانه برای تزئین گذاشته ای بخوانی، نصف نیم کاره ها را تمام کنی، فیلم ببینی، مقاله بنویسی، کار پژوهشی ات را شروع کنی، زبان انگلیسی را تمام کنی، ترجمه کنی.... بعد در همین فکر و خیالات صدای مادرم در می آید که کدام اینها برایت نون و آب می شود اخر؟ پیش خودم می گویم راست می گوید. باید برم دنبال یه رشته ای که کارش خوب باشد که خب با درآمد کم می خواهم چه غلطی کنم. بعد می بینم رفته ام توی قسمت مدیریت ها هی داستان های عجیب برای مدیریت می سازم و اخرش هم بعد از خواندن دو تا مقاله ی بلند، نمی فهمم اصلا مدیریت ام بی ای چه فرقی با مدیریت اجرایی دارد و اصلا اینها چه کوفتی هستند ؟! بعد می بینم که خوابم برده است روی مبل و همه ش خیالات بافته ام و هیچ تصمیم تخمی ای برای زندگی ام نگرفته ام. بعد که خب روزنامه نیازمندی های همشهری قسمت کار و سرمایه را نگاه می کنم و برای شغل ها داستان می سازم بعد می بینم همه جا نوشته با سابقه کار. فکر می کنم من بروم بهشان بگویم سابقه کار که ندارم، هنوز مدرک کذایی ام را هم نگرفته ام از دانشگاه. یعنی حتی از صفر کیلومتر هم آن ورتر! بعد همه را می بندم می آیم پشت لپ تاپ به گودرخوانی و وبلاگ نویسی که همه چیز را فراموش کنم. خب مثل این می ماند که جرات غرق شدن در لذت واقعی را نداشته باشی و دائم بیایی تو وبلاگ ت با خودت خودارضایی کنی. دقیقا مثل همین است. موجود احمق ِ بی خودی که منم. متنفرم از همه چیز.

دیروز درز لباسم پاره شد، بعد با یک اعتمادنفس کاذب به خودم دلداری دادم که بلدم بدوزم ش بعد رفتم نخ سوزن پیدا کردم و یاد روزگاری افتادم که 10 یا 11 ساله بودم. تابستان ها کلاس خیاطی می رفتم. یعنی آموزش کوک زدن و این جور چیزهای ساده. بعد نخ و سوزن را که دست گرفتم فقط "دندون موشی" یادم آمد. همین طور با اعتماد به نفس وصف نشدنی به دندون موشی زدن لباس بیچاره ادامه دادم، نتیجه خب مثل پنیری شد که موش آن را گاز گاز زده است! خواهرم که مرا در آن وضع دید دلش سوخت و آمد از این کوک محکم ها یادم داد بعد من کلی ذوق کردم پایین آن دندان موشی ها را کوک زدم ، بعد یک اتفاقی افتاد نخ رفت آن تو از پشت سرش امد بعد گیر به یک نخ دیگر و هر کارش کردم مثل قبل نشد، واقعا درد داشت ولی رفتم لباس را به خواهرم دادم و گفتم: این قاطی کرد! و خب الان آمدم به شما بگویم که خیاطی واقعا کار سخت و با دقت و پر مشقتی است. اصلا هم به این مربوط نیست که اعتماد به نفس من درد گرفته. نه خیر. خیلی هم کار سختی است.

شخصیت های علمی که ماییم

نشسته بودیم گوشه ی اتاق با دخترخاله جان با فتوشاپ ور می رفتیم. یهو یکی از رژ لب ها از روی میز توالت افتاد، سرمان را بلند کردیم و گفتم: چی بود؟! دوباره رفتیم سراغ کارمان که دیدیم دو تا لاک با هم سقوط کردند. سرمان را بلند کردیم و گفتیم: ئه...افتادند! دوباره به کارمان مشغول شدیم که قوطی کرم پودر مایع خواهرم افتاد! سرمان را بلند کردیم: دخترخاله چیزی به ذهن ش نرسید بگوید، من گفتم: مگه شتاب زمین از 9 و 8 تغییر کرده ؟! در همین افکار دانشمندمندانه بودم که دیدم آینه با این عظمت ش دارد لیز می خورد روی شیشه میزتوالت و همین به وسایل روی میز فشار می آورد و الان است که بیفتد بشکند، دو نفری پریدیم آینه را گرفتیم و نجات دادیم و وسایل را درست سر جایشان گذاشتیم و نفس زنان با خودمان گفتیم ما دو موجود تحصیلکرده ی علم زده می باشیم که ساده ترین وقایع را هم نمی توانیم غیرعلمی توجیه کنیم!

بعضی پیتزاها حیف است که تمام شوند، بعضی راه پله های خلوت کافی شاپ حیف است که به در ورودی ختم شوند، بعضی پیاده روی های تنها در سایه ی درختان خیابان های خلوتِ خلوت حیف است که به در آپارتمان برسند، بعضی روزها کلا حیف است که غروب شوند .هوم...

فرهنگ تظاهر

رفته بودم یک آرایشگاه جدید توی محله ی جدیدمان. خانومه دو ساعت داشت بابت جوش های صورتم نصحیت می کرد که مازو و حنا و آبلیمو و روغن زیتون و نمی دونم چی چی بزن به صورتت. بعد اصلاح که تموم شد گفتم لطفا ابروهامو نازک تر نکنین.بعد یه نگاه کرد گفت چقدر با صورتت ور می ری؟ اینقدر موچین دستت نگیر و اینا. بعد یهو گفت:حتما بیکاری. بچه نداری؟ نه؟! من با تعجب نگاه ش کردم. گفت: دختری؟ دوباره با تعجب نگاه ش کردم و فقط گفتم 22 سالمه. بعد یهو دست کشید از کارش گفت برا چی ابروهاتو این جوری ور می داری؟! من خشکم زد. گفتم چه جوری؟ گفت ابروهات دخترونه باید باشه. حوصله بحث نداشتم. گفتم دخترونه ست دیگه. گفت نه! اگه می دونستم دست نمی زدم که پر بشه! هی شروع کرد داستان گفتن که دختر من انگلیسه بهش اجازه ندادم به یه خال از ابروهاش دست بزنه. نه یعنی چه آخه. بالاخره آدم باید بفهمه کی دختره کی زنه. من رفته بودم یه مجلس عزا، تف به اون بچه ها، به سال نرسیده ابروهاشونو نازک کردن و لباس سیاه شونو در آوردن. حداقل لباس سرمه ای بپوشین ولی ابروهاتونو ور ندارین به همه بگین گذاشتم پر بشه که مدلشو عوض کنم! ... هیچی نگفتم. انگار که نمی شنوم اصلا. هزار تا داستان دیگه هم تعریف کرد، آخرش مثل بازجوها تمام اطلاعات شخصی مو پرسید منم همه رو با بهت جواب دادم و توی یه دفتر بزرگ نوشت. بعد 7 هزار تومن پول دادم و اومدم بیرون. حوصله ندارم هیچی بگم. متنفرم از این زندگی.آزار دهنده ست. متنفرم.

تا الان هیچ وقت این اندازه مستاصل نبوده ام. هنوز نمی دانم بالاخره باید آدم دنبال علاقه ش برود یا نه. باید فوق لیسانس بگیرد یا نه. باید کلاس برود باید کار کند باید چه خاکی توی سر خودش بریزد بعد از دانشگاه؟ یعنی کاسه چه کنم شنیده اید؟ دقیقا الان از همین کاسه ها دستم گرفته ام. زندگی هم آمده یهو خِر من بدبخت را از همه طرف گرفته، مامان از یک طرف فشار می آورد، بابا یک جور دیگر آزارم می دهد، بی پولی، بی کاری، مدرک بی ارزش، تبعیض جنسیتی، مملکت غوطه ور در گه... یعنی الان من حتی نمی دانم این کاسه چه کنم را که دستم هست، دقیقا تو ملاج کدام شان بزنم؟!

آموزش آدمیزاد کردن بلاگر!

چگونه فونت پست ها را در بلاگر تاهوما کنیم ؟

ابتدا در صفحه ی اصلی بلاگر زبان را به پارسی تغییر دهید، بعد رمز و پسوردتان را وارد کنید، حالا روی تب چیدمان کلیک کنید، بعد هم ویرایش اچ تی ام ال، قبل از هر کاری، آن پایین روی بارگیری الگوی کامل کلیک کنید تا اگر توی کدها گند زدیم راه برگشت باشد! حالا روی مربع گسترش الگوهای عناصر صفحه تیک بزنید. بعد همزمان Ctrl+Fرا فشار دهید و دنبال این عبارت بگردید }post-body.
حالا کدها را به شکل زیر تغییر دهید :

}post-body.

;margin:0 0 .75em

;line-height:1.6em

{;font: normal 12px Tahoma

چگونه سیستم کامنت ها را به هالواسکن تغییر دهیم ؟
اول وارد سایت هالواسکن شوید، وسط صفحه نوشته شده Get start ، روی آن کلیک کنید، سمت راست و بالای صفحه نوشته شده Create an account ، در هالواسکن یک اکانت جدید ایجاد کنید، حالا صفحه اصلی را باز کنید. در تب های بالای صفحه روی members کلیک کنید. بعد هم Install. از دایره ها همان اولی که تیک دارد درست است، از دو تا مربع پایین می توانید تیک هر کدام که خواستید بر دارید، که هم Track back هم ستاره گذاشتن کنار کامنت ها معمولا کاربرد ندارند. بعد Next را بزنید.حالا صفحه ی بلاگر خودتان را باز کنید، دوباره چیدمان و ویرایش اچ تی ام ال را انتخاب کنید، حالا دوباره بارگیری الگوی کامل را بزنید و تمپلت را در کامپیوتر سیو کنید. در صفحه ی هالواسکنی که باز است، این عبارت را می بینید : Upload your Blogger template here روی Browse کلیک کنید و فایل سیو شده در کامپیوتر را اینجا آپلود کنید.
معمولا توی هالواسکن فونت کامنت ها تاهوما نیست، راست چین نیست و اندازه ش خوب نیست و بعضی موقع ها عجق وجق می شه که باید هی یونی کد 8 رو انتخاب کنید، حالا برای آدمیزاد شدن این ها در همان تب members روی Template کلیک کنید، و بعد از گزینه های موجود Style sheet رو بزنید، بعد دنبال این عبارت بگردید: }body
بعد به این شکل کدها رو تغییر بدید

body{

background-color:#ffffff;

rtl: direction;
text-align: right;
}

حالا دنبال این عبارت بگردید font-family;
جلوی آن نام فونت و اندازه نوشته شده. شما همه ی فونت ها را به Tahoma تغییر دهید. و همه ی سایزها را به font-size:10pt . حالا تعییرات را سیو کنید و از تب های بالای صفحه settings را انتخاب کنید. بعد در قسمت Advanced settings ، Character Encoding را به UTF-8 تغییر بدید و تغییرات را سیو کنید.
با تشکر از گوگل، هالواسکن و خواهر نازلی و خانواده ی محترم رجبی و تمام کسانی که ما را در این برنامه یاری دادند.
تا برنامه بعدی خدافس:)

پی نوشت مهم: هالواسکن عوض شده و الان اجازه ساختن اکانت هالواسکن رو نمی دهد. همه ی این ها به هالواسکن قدیمی تعلق داره و بنده جدیدش را بلد نمی باشم! برای اطلاعات بیشتر با 118 تماس بگیرید!