خداحافظ

رابطه از راه دور به مثابه همان اره به ماتحت بشر است! چه روزهایی بابت سوتفاهم های گریز ناپذیر غصه خوردم، چه شب هایی با تحلیل های عجیب حاصل از یک ذهن مالیخولیایی خودم را آزار دادم؛ نکند توهم دارم؟ نکند دوستم ندارد؟ نکند با فلان رفتارم آزارش بدهم؟ نکند اشتباه می کنم؟... چه روزهایی برای آرزوی دوردست "دیدار" برنامه می ریختم، چه صبح هایی رویای بوسیدن دیدم، چه روزهایی دلم یک شانه برای گریه کردن می خواست، چه چه چه روزهایی دلم برای آغوشت تنگ شده بود. خداحافظ تمام آن روزهای بد ِ زهرمار، خداحافظ جبر جغرافیایی، خداحافظ احساسات احمقانه و انتظارهای کشنده، خداحافظ

شهر ماجراها

سکوت، آرامش و هوای تمیزِ آن شهرهای کوچک شمالی هیچ به پای هیجان زندگی ناشناس در این شهر غول پیکر که هر روزش ماجرایی جدید و هر خیابانش محل کشفِ سرزمینی جدید است، نمی رسد.

به دور از اجتماع خشمگین

من که حرف بدی نزدم مادر جان. گفتم بزرگ شده ام انگار، می خواهم زندگی کردن را تجربه کنم. یک روز هم بگذار خودم تنها بروم دنبال کار ، یک بار هم بگذار آدرس را اشتباه بروم و توی کوچه پس کوچه ها گم شوم و از مردم کمک بخواهم، چند بار هم بگذار برنج شفته و گوشت نپخته بخورم ، بگذار لامپ روشنایی دستشویی بسوزد و من دنبال مغازه لوازم برقی بگردم و بلد نباشم چطوری عوض ش کنم، بگذار نصف شب از صدای خس خس جاروی کارگر شهرداری بیدار شوم و هزار تا فکر و خیال به سرم بزند و بلند شوم قفل در را چک کنم و از پنجره به بیرون زل بزنم و تا صبح از ترس اینکه دزد نیاید تلفن به دست چرت بزنم... راستش اینها تجربیات خیلی سخت و عجیب و غریبی هم نیست که دائم به من می گویی:تنها زندگی کردن که بچه بازی نیست. می دانی، وقتی به من می گویی یک هفته ساری کار دارم و باید همه با هم برویم و من هم در جواب می گویم:من ساری کاری ندارم و همین جا هستم، لابد دلت می شکند که جواب می دهی:من برای کار تو همیشه فداکاری می کنم تو نمی خواهی هیچ کاری برای من بکنی؟ می دانی، من همیشه با این بحث مشکل دارم که آدم به کسی که محبت کرد نباید منتظر برگشت ش باشد. یعنی محبت که حساب کتاب ندارد، این طوری می شود که جواب می دهم: تو هم فداکاری نکن، من که مجبورت نکردم. آن وقت تو در جواب می گویی: من مادرم. من مسئولیت دارم. من نمی توانم بی تفاوت باشم ولی تو می توانی اینجا افتادم دستم را نگیری و بگذاری به حال خودم بمیرم. من هم انتظار بی جایی ندارم.... خب همین طوری با یک نطق احساساتی بازی را می بری و همه را متاثر می کنی و من محکوم می شوم به بی عاطفه بودن. و همه یادمان می رود بحث اصلی چی بود؟ راستی گفتم می خواهم زندگی کردن را تجربه کنم. یادت هست؟
درست که با این نگاه گیج و چشمان بی اعتماد به نفس و بغض صدایم زیادی بچه به نظر می رسم اما چند روزی ست که 22 سالم تمام شده و از تو گله مندم. حتی اگر به بی انصافی و بی عاطفگی و بی شرمی متهمم کنی، اما من گله مندم مادر. دلخورم که چرا همیشه مرا ایزوله نگه داشتی و جسارت آن را نداشته ای که بگذاری بروم توی گود بازی و شکست بخورم یا پیروز شوم. حالا که می خواهم مثل یک گنجشک وحشت زده و آسیب پذیر از لانه ام دور شوم همچنان می ترسانی ام مبادا که توی آن اجتماع خشمگین، آسیب ببینم. غافل از این که بايد راه افتاد، مثل رودها كه بعضي به دريا مي رسند،بعضي هم به دريا نمي رسند، رفتن ،هيچ ربطي به رسيدن ندارد.*
*علی صالحی

یادم باشد

لپ تاپ روی زمین، کمرم درد می کند، موهایم را دم اسبی بسته ام. اینجا تهران، همه چیز همان طور که فکر می کردم پیش رفته است. چقدر آمدم بنویسم 22 سالم تمام شده بود، دست های همدیگر را گرفته بودیم، هوا خوب بود، آسمان روشن تر بود، خوشحال بودم. یادم باشد. چقدر آمدم بنویسم که یادم نرود.

مشترک گرامی! شما بازداشتید، لطفا بعد از شنیدن صدای بوق خودتان را به پلیس معرفی کنید!

روز- خارجی- تو خیابون
- خانم، آقا شما باید همراه من بیایید کلانتری!
- چرا؟ مگه چی کار کردیم؟
- با هم چه نسبتی دارین؟
- پسرخالمه!
- پسرخاله نامحرمه. دست همدیگرو گرفتید قدم می زنید؟ باید ببریمتون...
- ....

روز-خارجی- دوباره تو خیابون
- خانوم، شما باید همرا ما بیایید بریم بازداشتگاه!
- چرا؟ مگه چی کار کردم؟
- دو مورد برجستگی داشتین تو بالا تنه تون. باید ببریمتون...
- ....

روز-خارجی- تو دفتر مجله پشت تلفن
- خانم، شما احضار شدین دادگاه، باید فردا بیایید اینجا
- چرا؟ مگه من چی کار کردم؟
- شما تیتر مطلبتونو با رنگ سبز زدید، موجب اغتشاش فکری خواننده ها شدید، شما بازداشتید!
- ....

روز-داخلی- تو آرایشگاه زنانه
- شما باید جهت پاره ای از توضیحات به کلانتری مراجعه کنید.
- من؟ مگه چی کار کردم؟
- این مدلی که تو بوردای مدل موی شما هست، مدلاش غربیه. تهاجم فرهنگی داره.
- ....

روز-داخلی-تو خونه- موبایل زنگ می زند
- شما باید تا اولین فرصت اداره آگاهی باشید...
- من؟ مگه چی کار کردم آخه؟!
- چند مورد اس ام اس نامشروع دارید، یک مورد به شماره تلفن مشکوک زنگ زدید. 35 بار هم از کلمه ی "جمهوری" استفاده کردید...
- ....


روز- داخلی- یاهو مسنجر
- Salam, shoma be zudy bazdasht mishid.
- Shoma? Aval a/s/l ?
- Be jarayeme rayanei motaham hastid,blogfa weblogetan ra hazf kard adam nashodid?!
- ….

روز- داخلی- صدایی از توی حمام
- خانوم، شما بازداشتید!
- جان؟! شما کی هستید؟!
- بدون غسل روز جمعه، دارید می رید نماز جمعه؟! حتما پس فردا شرت سبز هم می خوایید پاتون کنید؟! شما به براندازی متهم هستید، باید همراه ما بیایید
- ....

هر چه که می گذرد بیشتر پی می برم درون من نیروی عمیقی برای "خلق" کردن وجود دارد. روزگاری که من یک علف بچه بودم، مادر و خاله م در مدرسه ابتدایی کار می کردند. هر سال، بچه های کلاس اول دبستان یک روز زودتر از بقیه به مدرسه می رفتند و برایشان جشن شکوفه ها می گرفتند. آن روزها من آرزو داشتم زودتر بزرگ شوم و برای بچه های دیگران "جشن شکوفه ها" برگزار کنم ولی برای یک بچه سخت بود آرزوی به این بلندمدتی را تاب بیاورد. پس همان روز دست به کار شدم و با خواهرم و دخترخاله هایم توی طبقه بالای خانه خاله ام جشن شکوفه ها برگزار کردیم! یک روز دیگر که اردک خانگی مان مُرد، برایش مراسم عزاداری گرفتیم، اردک را خاک کردیم، چادر سیاه سرمان کردیم، دور تا دور خانه نشستیم و برای همدیگر چای و خرما آوردیم! فردای روزی که "زنگ انشا" داشتیم توی خانه برای تمام بچه های فرضی انشا می نوشتم و همه شان را می خواندم و به جای معلم نمره هم می دادم. یک بار بازی فکری جدیدی ساختم ، با چند تکه مقوا کارت درست کردم و یک مقوای بزرگ را هم برای زمین بازی درنظر گرفتم و مهره ها پاکن و سکه و مجسمه های کوچک و دانه ی نخود و لوبیا بودند! با درست کردن یک مکعب کاغذی هم که رویش اعداد 1 تا 6 نوشته بود تاس درست شد! بزرگتر که شدیم، مثلا 14-15 ساله ، دنیای باربی ها را بوجود آوریم. دنیایی با تمام مختصات و پیچیدگی های روابط عاطفی، اجتماعی و خانوادگی انسان های اطرافمان. دبیرستانی که بودم به طور جدی کتاب و روزنامه و مجله می خواندم. تحت تاثیر کتاب های پائلو کوئیلو یک کتاب 100 صفحه ای نوشتم.تحت تاثیر ضمیمه های جوان روزنامه جام جم، روزنامه درست کردم و همراه چلچراغ بزرگتر شدم و قلمم پخته تر شد. روزهای زیادی از آن همه شور گذشته است و حالا به سوگ دیوانگی های از دست رفته ام نشسته ام ، سردرگم بین دنیایی که هستم و قرار بود باشم وقت کشی می کنم و ناامید از آینده ای که برای من و همسن و سال هایم تلخ خواهد بود غصه می خورم. ولی...دیروز، بعد از چند روز متوالی حل کردن جدولِ هر روزنامه ای که دم دستم بود و افسوس خوردن به حال خودم که هی...روزگار مدتی خودم را از خانواده بزرگ مطبوعات جدا نمی دانسته ام و حالا ببین اوج فعالیت فرهنگی ام جدول حل کردن شده است، خودم را دیدم گوشه ای، دارم حروف را کنار هم می گذارم و برای هر کدام توضیحی می نویسم و جدول جدیدی اختراع می کنم!
خوشحالم که اگر دارم با سم تلخی، روز به روز مسموم تر می شوم ولی آن نیروی درونی برای خلق کردن از بین نرفته و انگار نابودناشدنی ست.

ظهر یکی از دوستانم زنگ زد ، من که از بیکاری و خونه نشینی کلافه شده بودم قبول کردم با خودش و دوستش برویم دریا. بعد دوستش پیشنهاد کرد قایق موتوری سوار شویم. به وسط دریا که رسیدیم موج ها بلندتر شده بودند و ما بی اختیار جیغ کشیدیم و باد روسری را از سرمان بیرون کشید و از هیجان فریاد کشیدیم و دست همدیگر را محکم گرفتیم. آقایی که توی قایق مسئول ما بود، یک پسر دهاتیِ خیلی جوان بود. احساس کردم چقدر از اینکه ما جیغ می کشیم لذت می برد، فکر کن تصور سه تا دختر تنها وسط دریا که جیغ می کشند چقدر صحنه ی اروتیکی می تواند باشد. دو تا احتمال از ذهنم گذشت. اول اینکه با توجه به سرعت زیاد قایق و هیکل نحیفم از قایق پرت شوم بیرون و غرق شوم ! یا اینکه این آقا فکرهای دیگری توی مغزش باشد! ولی با تندتر کردن سرعت قایق کرم ش را ریخت و ولمان کرد. موقع برگشت راننده تاکسی پای ش را گذاشت روی گاز و توی جاده نزدیک بود ماشین از دستش منحرف شود. شب در میان بوس و ماچ ها و نگاه های دلبرانه و دستمالی ها و تنه ها به خانه برگشتم.
خدا را نمی دانم و خوانندگان نوشته های من شاهدند که هر وقت با دوستان دخترم رفته ام بیرون آمده ام توی وبلاگ م از این چیزها نوشته ام. باز به من بگویید شهر به این خوبی، چقدر غر می زنی.
این شهر را ترک می کنم و دلم برایش تنگ نمی شود. باور کنید وطن جایی ست که تو بتوانی در آن "زندگی" کنی.

چی شد که این جوری شد ؟!

امروز رفتم کتاب زیست شناسی سوم دبیرستانم را باز کردم و دیدم در مورد هر کدام از این پاراگراف ها بنده دو واحد درسی توی دانشگاه گذرانده ام و حالا اگر بخواهم اینها را درس بدهم چه مدل معلمی می شوم؟ کتاب را که نگاه کردم رفتم به آن سالها. سالهایی که مانتو شلوار سرمه ای تنم می کردم با کفش قرمز. معلم زیست ام حالم را به هم می زد، با آن مقنعه جلو آمده تا نوک بینی و جدی و خشک و سخت گیر بودنش. هر روز ازمان درس می پرسید و ما مثل برده های بی پناه دوران جنگ مجبور بودیم به حرف هایش گوش کنیم. اسممان را که از دفتر نمره صدا می زد انگار منظورش این بود که نوبت شکنجه تو رسیده ، خودت را آماده کن. رنگ دیوارها سفید بی روح بود و پنجره هم میله داشت. هیچ وقت سر کلاس ش درس گوش ندادم و دوست داشتم خفه ش کنم و بگویم همه این زر زرهایی که می زنی توی کتاب نوشته خودمان سواد داریم بخوانیم. کتاب را ورق زدم ، زیر هر صفحه با مداد "نکته ی خارج از کتاب" نوشته بودم. چقدر دلم می خواست به همه شان دهن کجی کنم و بگذرم. نیم ساعت بعد دیدم حتی یک خط از کتاب را نخوانده ام و همه ش رفته ام توی خیالات. هنوز یکی لازم است بهم بگوید وقتی یک جمله را می خوانی حواس ت را جمع کن و تمرکز داشته باش! یعنی من با این وضعم می خواهم بروم به بچه ها درس یاد بدهم؟! قدیم ترها فکر می کردم بی عرضه ترین آدم ها می روند لیسانس یک رشته ای را می گیرند و دوباره همان ها را به یک آدم های دیگر یاد می دهند. بعد پیش دانشگاهی عاشق دبیر زیست کنکورم شدم و ناگهان به درجه ای از شهود علمی دست یافتم که آه... زیست شناسی آن دنیای شگرف و باشکوهی ست که من دنبال ش بوده ام و رشته ای از این هستی شناسانه تر و فیلسوفانه تر در دنیا نیست ، زیست یعنی همه آنچه با تجربه و آزمایش ثابت شده ، یعنی حقیقت محض! ولی خب ترم سوم دانشگاه فهمیدم اشتباه آمده ام اینجا! من که همیشه دلم می خواسته فیلم ساز و ژورنالیست و نویسنده شم چرا به این وضع دچار شدم آخر؟!
نه ، آخرش باید یک کتاب 150 صفحه ای بنویسم در باب اینکه دقیقا چی شد که این جوری شد؟! انتخاب بود یا حادثه؟!

گزارش

شنبه صبح در حالی که داشتم از میزان رطوبت هوا در ساری خفه می شدم به سمت تهران راه افتادیم.بعدازظهر دو سه تا خانه دیدیم. یکی از دندون هام شدیدا سوراخ شد و نمی تونستم زیاد غذا بخورم. یکشنبه 20 تا بنگاه رفتیم. نتایج وحشتناک بود.هیچ جایی پیدا نشد. همون روز به شددت پریود شدم و با هزار تا قرص دردم کم نشد. شب پدرم بامبول درآورد که خسته شدم برگردیم. همان شب می خواستم برگردم شهرمان و همه ی راههای آمده را خراب کنم. اس ام اس ها قطع بود و موبایل آنتن نداشت. روزها از بی کاری تمام جدول های روزنامه باطله ها را حل کردم! دوشنبه صبح دو سه تا بنگاه دیگر رفتیم. لبم به شددت تبخال زد و پدرم سرم فریاد کشید و من توی ماشین آروم آروم گریه کردم، طوری که پدرم صدای گریه نشنود و اعصابش از اینی که هست، خراب تر نشود. بدترین و ناراحت کننده ترین روزهای این ماه بودند.
نتیجه: یک خونه 65 متری اجاره کردیم بالاخره!
سه شنبه در حالی که مامان اینا داشتند حرص قولنامه نوشتن را می خوردند آرام با موبایلم بازی کردم و نگاهشان هم نکردم. غروب وقتی پدرم می خواست ساختمان میلاد نور را پیدا کند درحالی که بلد بودم از کدام اتوبان باید برود، بهش نگفتم و کل دو ساعتی که توی اتوبان ها گم شده بود و از 200 نفر آدرس درست را می پرسید جیکم در نیامد. آخرش که پیدا شدیم و خریدهایش را کرد کلی توی ماشین معطل ش کردم و ذرت مکزیکی و آب پرتقال خوردم و بهش خندیدم و از آزار دادن پدرم لذت بردم! اما آزار دادن او کجا و مال من کجا! ولی به هم می رسیم. چهارشنبه مطمئن شدم که به کسی که جانم را بالا می آورد احترام نمی گذارم، حتی اگر پدرم باشد.

با این تی شرت صورتی و شلوارک صورتی و لاک سرخابی و موهای ژولیده و بغضِ آماده در گلو درست مثل بچه ها شده ام. دیشب خواب دیدم که دادگاه خانواده تشکیل داده ایم و من فاتحانه دارم از خودم دفاع می کنم. آن وقت کسی به من گفت بی روح، بی عاطفه، کسی گفت خودخواه. هیچ کس نمی فهمد شب ها چقدر من ترسو می شوم و آسیب پذیر. از اتاق من همیشه سر و صدای بوق ماشین ها می آید، گاهی پرده را کنار می زنم ببینم آن پایین چه خبر است، خیابان خالی از آدم هاست و تنها ماشین هایی دیده می شوند که ویراژ می دهند و سریع می گذرند. وقتی که دراز کشیده باشی و مستقیم به سقف نگاه کنی، نور ماشین ها می افتد توی چشمت. شب ها بدترین موقع شبانه روز اند. نمی دانم چرا من همش خیال می کنم بالاخر یکی از این شب ها زلزله می آید و سقف می ریزد و همه زیر آوار دفن می شویم. وقتی بلند می شوم دقیقا مثل یک بچه ی کوچکی هستم که اجازه نمی دهد مادرش موهایش را شانه بزند.می دانید، من دیروز فهمیدم چقدر از پدرم بدم می آید و به این نظرم وحشتناک است. دیدم که پر از خشم و نفرت ام و حاضر نیستم از کنارش رد شوم یا جواب ش را بدهم. نصف شب یهو خودم را می بینم که زل زده ام به مادر و پدرم و دلم برای مادرم می سوزد که چطور این مرد را در بستر تحمل می کند. بعد تمام روز یا سر کامپیوترم یا کتاب به دست توی تخت خوابم وانمود می کنم هیچ حرفی را نمی شنوم. من دیگر به آینده و اینکه چه کسی حق دارد فکر نمی کنم. فقط برای خودم نگرانم که سرانجام این همه خشم و نفرت را کجا می خواهم خالی کنم؟ چه کارش باید بکنم اصلا؟ نگرانم و درمانده.
پی نوشت: کتاب فیلم نامه "حقایق درباره ی لیلا دختر ادریس" اثر بیضایی را امتحان کنید. تحسین برانگیز است. هر پلان ش را توی ذهن تان تصور کنید. چه فیلم محشری می توانست باشد. من دوستش می داشتم حتما.
پی نوشت بعدی: داریم میاییم تهران. یعنی می شه ببینمت؟

و آنگاه خانواده شکل گرفت...

بابا دلش می خواهد ماشین درست و حسابی داشته باشد، یک خانه ی بزرگ و جا دار و یک اتاق خواب مشترک با مامان، یک جای کوچک برای انبار کردن روزنامه هایش، کلی وسایل عجیب و حیرت انگیز که توی شبکه های تبلیغاتی نشان می دهند، یک موبایل مدل بالا و دو خط تلفن. دوست دارد یک کار راحت و بی دردسری داشته باشد که زود بیاید توی خانه، شبکه های خبری را بالا پایین کند و با یک تصمیم ناگهانی از شهر بزند بیرون.
مامان دلش می خواهد یک خانه 3 خوابه داشته باشیم. یک خانه لوکس و تر و تمیز. آشپزخانه بزرگ و یخچال ساید بای ساید. گمانم دلش جیپ می خواهد که باهاش هر جایی بتواند برود. شاید هم به مقدار کافی پول، برای جهانگردی. دوست دارد توی ورسک ویلا داشته باشیم و بتواند عید برود ایتالیا و برای "بچه هایش" سوغاتی بخرد.
خواهرم دلش می خواهد یک کیسه پول بدهند دست ش تا با مامان بروند خرید و جدیدترین مدل پیراهن ها و روی بورس ترین لوازم آرایش ها را بخرد. دسته جمعی توی کافه قهوه ترک و کنار دریا لوبیا پلو بخوریم و شب توی رستوران سوپر مگ گاز بزنیم. دلش یکی را می خواهد که همه این کارها را برایش انجام دهد و خودش فقط مثل یک موجود "زیر دست" بخرد و بخورد و خوشحال و راحت باشد.
من دلم می خواهد تنها باشم.من دلم خانه ی فسقلی می خواهد.دلم فست فودهای فروشگاه اطراف خانه م را می خواهد. کار فرهنگی داشته باشم، با حقوق کافی.دوست می خواهم، نه همخانه. هزار مدل دوست های عجیب غریب، فکر کن اکیپ آدم هایی که چند وقت درمیان جمع می شوند با هم می روند کوه و دشت و دریا و مسافرت چند روزه. دلم می خواهد تنها فیلم ببینم و کتاب بخوانم و در سکوت بخوابم و در سکوت بیدار شوم. دلم عشق می خواهد. انرژی عاشقانه ، غم زیبا و کلی خاطره و یاد آن روزهای رمانتیک می خواهم. بغل می خواهم و همین طور سکـ ـس.
چه کسی می گوید همه اعضای این خانواده به "نفع مشترک" فکر می کنند؟! اگر مامان قانع تر از همه مان است، چطور می توان نتیجه گرفت که همه خودخواه نیستیم و نیاز شخصی مان را در اولیت قرار نمی دهیم؟ و چرا اگر من می خواهم از خانواده جدا باشم ، خودخواه تر به نظر می رسم؟
من فکر نمی کنم که نیازی به پنهان کردن چیزی باشد. ادامه دادن به زندگی در خانواده، صرفا "ترجیح" شماست. من ترجیح نمی دهم با هم باشیم ولی خواسته هایمان را قربانی کنیم . بعضی ها با هم بودن را ترجیح می دهند لابد.
و نکته ی آخر:
مامان دلش خانه ی خوب، خواهرم دلش پول زیاد و من دلم تنهایی می خواهد. بابا علاوه بر همه ی موارد فوق، دلش می خواهد به ما دستور بدهد . دوست دارد همان مدلی که او می پسندد زندگی کنیم و خوشحال و راضی هم باشیم! دلش می خواهد دست ما را بگیرد و ببرد بیرون و ازمان مراقبت کند و رفتارمان را با خودش هماهنگ کند. دلش می خواهد علاوه بر رفع نیازهای شخصی اش، به همه بگوید بله! من زنم و بچه هایم را خوشبخت کردم!
حالا چه خصلتی در این بین، آزار دهنده تر است؟!
و آنگاه خانواده ای شکل می گیرد که زور باباهه ی آدم به بقیه بچربد.
به نظرم باباهه خودش نمی داند. باباهه حواسش نیست و فکر می کند باید فقط خوشبخت کند. خوشبختی به شیوه ی خودش!

آقای سی و پنج درجه مدتی ست دارد از رابطه از راه دور می نویسد ، هر دفعه رفتم مطلب ش را تا آخر خواندم حرصم گرفت. پیش خودم غصه خوردم که وارد یک رابطه با مختصات ایده آل خودم هستم فقط این "دوری" هی می آید روی اعصاب. و باید کاری کرد.
ظهر با پدرم حرف خانه توی تهران شد، من اصرار کردم که با این پول نه چندان زیاد، خونه کوچکتر بگیریم. بعد دعوا شد که تو فقط به فکر خودت هستی و می خواهی مشکل خودت را حل کنی! اصلا من با تو به نتیجه نمی رسم. می خواهی بروی تنها باشی و به ما کاری نداری. منم جواب دادم که این طور نیست، من فقط گفتم با این پول، خونه 60-70 متری پیدا نمی شود. بعد بابا گفت اصلا دیگه با من کاری نداشته باشید. من گفتم تو جز این اعضای خانواده ای! نمی توانی از الان بگویی دیگر پدر نیستم! و او گفت چرا می توانم! منم گفتم پس منم دختر این خانواده نیستم! ولی این حرف را با ضعف گفتم و اگر آغوش مادرم نبود نمی توانستم وحشت ِ این چشم های پر هیبت "پدر خانواده" را تحمل کنم.
بعدازظهر دلتنگ و مچاله شده توی خودم نشسته بودم . تنها راه ارتباطی مان اس ام اس هست و بس. پنجشنبه زنگ زد که اس ام اس را تحریم کردیم که مخابرات ضرر کند به خاطر اتفاقات اخیر. توی ذوقم خورد. نمی دانستم درست است دوباره زنگ بزنم یا نه. بالاخره با گریه گفتم دلم تنگ می شود بدون اس ام اس. گفت چقدر لوسی ولی باشه به تو اس ام اس می زنم! همان جا دوباره مچاله شدم توی خودم که به تر نبود به تصمیم ش احترام بگذارم و لوس بازی در نیاورم؟ خودم را تا شب سرزنش کردم که یک رابطه را دو نفر باید با دست نگه دارند ، وای به حال روزی که یک نفر دستش شل بشود و یک نفر دیگر با چنگ و دندان بخواهد رابطه را حفظ کند، همان جاست که دیگر کاری برای درست شدن این رابطه نمی توان کرد.
شب رفتم تعلیم رانندگی. قبلش گفته بودم بابا من گواهی نامه دارم. ماشین را ببینم همه چیز یادم می آید. ولی... دیدم پاک از مغزم پریده همه چیز.حتی جای دنده ها و چراغ و این کوفت ها یادم نبود. و دوباره مثل هنرجوهای نابلد کامل نشستم آموزش دیدم. همه اعتماد به نفسم به خودم از بین رفت...
الان ساعت 10 شبه همون روزه: خب ناراحت و غصه دارم دیگه!

هفته پیش دو روز با پدرم تهران بودیم. یک شب پیش خانوم میم(دختر خاله پدرم) و شب دیگر پیش آقای ع(پسرخاله مادرم) . دو استایل متفاوت از زندگی. خانه یکی وسط شهر و خانه دیگری محله ای دور از شلوغی های مرکز شهر. زندگی این دو نفر را بخوانید، از این پس بیشتر از "تهران" خواهم نوشت.
خانوم میم حدودا 36-38 ساله ست. تنها زندگی می کند. سالها پیش دانشگاه آزاد تهران رشته روانشناسی کودکان استثنایی قبول شد، خانواده ش گفتند ما نمی توانیم خرج ت را بدهیم. کار کرد و درس خواند و فوق لیسانس گرفت و تهران خانه اجاره کرد. پدرش گفت برگرد به شهر خودت، ما هیچ پولی بهت نمی دهیم. برنگشت. از این خانه اجاره ای بلندش کردند، یک جای دیگر پیدا کرد. تا اینکه در یک شرکت شاغل شد و درآمدش بد نبود و خانه ای خرید و برای خانواده ش در آن شهر کوچک هم کمک خرج فرستاد. سالهاست به همین وضع زندگی می کند و الان دارد کلاس زبان فشرده می رود تا برای دکترا برود مالزی.خانوم میم خونسرد است و خوش اخلاق و روی آینه اتاق شخصی ش با ماژیک حرف های فلان و بهمان آدم بزرگ موفق را می نویسد.
آقای ع حدودا 54-56 ساله ست. تنها زندگی می کند. سالها پیش در ایران فوق لیسانس ش را گرفت و رفت آمریکا. پدرش یکی از پول دارهای برج ساز تهران است. در آمریکا ازدواج کرد و 4 پسر دارد. از زن آمریکایی ش طلاق گرفت و تنها 5-6 سال است که به ایران برگشته. شغلی ندارد. یک ماشین پژو آردی دارد که سوارش می شود گه گاه می آید شمال، ویلای نوشهر را رها کرده و خانه ما مهمانی می آید! توی خانه شان در تهران انواع و اقسام ساز دیده می شود، از دف و فلوت بگیرید تا کیبورد و سه تار و چند ساز عجیب و غریب.هر روز توی قهوه جوش چایی دم می کند و غذاهای عجیب می پزد و تنها جلوی تلویزیون فرانسه می نشیند و سیگار می کشد. خواهرها و پدرش از دست ش کلافه شده اند. آقای ع کمی الکی خوش است و به هر بهانه ای مسخره بازی در می آورد و قهقهه می زند. او به قول معروف توی باغ نیست! اما وقتی عصبانی می شود بد عصبانی می شود و قاطی می کند و می زند به سیم آخر.

بداخلاق تر از همیشه، دلتنگ تر و غصه دارتر و اشک آلودتر نشسته بودم روی تختم و مغزم برای اداره کردن این وضع هنگ کرده بود. با گریه خوابم برد، بیدار که شدم از خانه بیرون رفتم، توی هر مغازه لوازم آرایشی تمام رژ لب ها و خط لب ها را تست کردم روی دستم. و هی لاک های عجیب غریب به ناخنم زدم و پاک کردم. آخرش با چند قلم از همان ها به خانه برگشتم دیدم حالم خوب شده است! اهل خرید نیستم و نبوده ام هیچ وقت. اما آمده ام بنویسم هر وقت به درد و مرضی مشابه دچار شدید ، بروید پی قرتی بازی، بعد همه خریدهایتان را بگذارید روی میز توالت هی به خودتان بگویم این رنگ به این روسری می آید؟ یا این سایه به این رنگ مانتو جور است؟ بعد غر بزنید که باید دوباره بروید از این خریدها و همان ها را روی میز توالت رها کنید و هر صبح زل بزنید بهشان! اینکه می گویند خرید کردن باعث تمدد اعصاب می شود، درست است!

اولین بار بود که دور میدان آزادی تهران قدم می زدم، دوربینم را بیرون آوردم که عکس بگیرم، آقایی که توی ماشین در حال گذر بود بهم گفت: خانوم، این میدون دیگه فقط اسم ش آزادیه...

برای ادامه زندگی در این خانواده به یک گوشی کوچک احتیاج دارم که صدای باباهه نپیچد توی گوشم.